Retail staat op een keerpunt.

De marktplaatsen bouwen aan een monopolie. Elk jaar pakken ze een groter stuk van de omzet, de marge en de aandacht. Onafhankelijke retail betaalt voor zichtbaarheid op andermans schap, onder andermans voorwaarden.

De rekensom wordt steeds slechter. Als er niets verandert, worden de winkels die de winkelstraat hebben opgebouwd weggedrukt, en de merken die ze voeren net zo goed. Dat is geen voorspelling, dat is de richting waarin het gaat.

Een decennium van stabiele vraagcurves is voorbij. Koopgedrag slaat om door een virale video, een post van een bekende naam, een moment op de catwalk. Trends bewegen sneller dan inkooporders, en de prognose waarop je vorig seizoen vertrouwde is dit seizoen niet meer dan een gok.

Je koopt onvoorspelbaarheid niet voorbij. De enige weg vooruit is een breder assortiment dan welke winkel ooit in zijn eentje kan voeren.

De volgende golf shoppers opent geen tien browsertabbladen, maar vraagt het een agent. Die agent kiest het product dat hij vandaag kan leveren, niet volgende week en niet in backorder.

Out-of-stock betekent niet langer “probeer het later nog eens”, het betekent onzichtbaar. Als je product er niet is op het moment dat de agent kijkt, heeft het voor die klant nooit bestaan.

Ergens in Europa ligt het product dat je klant zoekt in het magazijn van een andere retailer, in de achterkamer van een ander merk, op de pallet van een andere leverancier. Het product bestaat, alleen de verbinding niet.

Wanneer één winkel nee zegt, verliest het hele ecosysteem een verkoop die het samen had kunnen winnen. Dat is geen voorraadprobleem, het is een coördinatieprobleem. En dat valt op te lossen.